همه وصف روی کردند من از او گنه ندیدم

بجز این سخن که شاید به دو گوش خود شنیدم

همه جامه اش دریده، سرخی دو لب پریده

همه موی او پریشان، عرق از جبین دمیده

چو به روز بعد دیدم رخ پر عفاف او را 

بجز از وقار خوشتر نکند کفاف او را

همه ننگی بشر از نشینیدن دو چشم است

مگر این دو گوش خوشتر نگرد جهان ما را

"مهدی کاظمی"