هان ای شب شوم وحشت انگیز
     
تا چند زنی به جانم آتش ؟
      
یا چشم مرا ز جای برکن
        
یا پرده ز روی خود فروکش

          
یا بازگذار تا بمیرم
            
کز دیدن روزگار سیرم
              
دیری ست که در زمانه ی دون
                
از دیده همیشه اشکبارم

                 
عمری به کدورت و الم رفت
                    
تا باقی عمر چون سپارم
                      
نه بخت بد مراست سامان
                        
و ای شب ،‌نه توراست هیچ پایان

                          
چندین چه کنی مرا ستیزه
                            
بس نیست مرا غم زمانه ؟
                              
دل می بری و قرار از من
                                
هر لحظه به یک ره و فسانه

                                 
بس بس که شدی تو فتنه ای سخت
                                   
سرمایه ی درد و دشمن بخت
                                     
این قصه که می کنی تو با من
                                     
زین خوبتر ایچ قصه ایچ نیست

                                     
خوبست ولیک باید از درد
                                      
نالان شد و زار زار بگریست
                                     
بشکست دلم ز بی قراری
                                  
کوتاه کن این فسانه ،‌باری

                                
آنجا که ز شاخ گل فروریخت
                            
آنجا که بکوفت باد بر در
                        
و آنجا که بریخت آب مواج
                     
تابید بر او مه منور

                  
ای تیره شب دراز دانی
              
کانجا چه نهفته بد نهانی ؟
           
بودست دلی ز درد خونین
        
بودست رخی ز غم مکدر

     
بودست بسی سر پر امید
   
یاری که گرفته یار در بر
    
کو آنهمه بانگ و ناله ی زار
     
کو ناله ی عاشقان غمخوار ؟

     
در سایه ی آن درخت ها چیست
      
کز دیده ی عالمی نهان است ؟
       
عجز بشر است این فجایع
         
یا آنکه حقیقت جهان است ؟

      
در سیر تو طاقتم بفرسود
   
زین منظره چیست عاقبت سود ؟
  
تو چیستی ای شب غم انگیز
 
در جست و جوی چه کاری آخر ؟

بس وقت گذشت و تو همانطور
 
استاده به شکل خوف آور
  
تاریخچه ی گذشتگانی
   
یا رازگشای مردگانی؟

     
تو آینه دار روزگاری
       
یا در ره عشق پرده داری ؟


http://sites.google.com/site/mehrmehrab/nimaushij.jpg                   

 یا شدمن جان من شدستی ؟
  
ای شب بنه این شگفتکاری

    
بگذار مرا به حالت خویش
      
با جان فسرده و دل ریش
        
بگذار فرو بگیرد دم خواب
           
کز هر طرفی همی وزد باد

             
وقتی ست خوش و زمانه خاموش
                
مرغ سحری کشید فریاد
                    
شد محو یکان یکان ستاره
                        
تا چند کنم به تو نظاره ؟

                           
بگذار بخواب اندر آیم
                              
کز شومی گردش زمانه
                                 
یکدم کمتر به یاد آرم
                                    
و آزاد شوم ز هر فسانه

                                        
بگذار که چشم ها ببندد
                                           
کمتر به من این جهان بخندد



موضوعات مرتبط: نیمایوشیج , علی اسفندیاری , شعر نو , ای شب

تاريخ : ۱۳۸٩/٢/٤ | ٢:٤٦ ‎ق.ظ | نویسنده : احمد مسلمی | نظرات ()