می تراود مهتاب

 می درخشد شبتاب

 نیست یک دم شکند خواب به چشم کس و لیک

غم این خفته ی چند

 خواب در چشم ترم می شکند

نگران با من استاده سحر

 صبح می خواهد از من 

 کز مبارک دم او آورم این قوم به جان باخته را بلکه خبر

 در جگر لیکن خاری 

 از ره این سفرم می شکند

 نازک آرای تن ساق گلی، که به جانش کشتم

 و به جان دادمش آب؛ ای دریغا به برم می شکند

 دست ها می سایم ؛ تا دری بگشایم؛ بر عبث می پایم؛

 که به در کس آید

 در و دیوار به هم ریخته شان ، بر سرم می شکند.

می تراود مهتاب

می درخشد شبتاب.

مانده پای آبله از راه دراز؛

 بر دم دهکده مردی تنها؛

 کوله بارش بر دوش،

 دست او بر در می گوید با خود : غم این خفته ی چند،

خواب در چشم ترم می شکند



موضوعات مرتبط: مهتاب , می تراود مهتاب , نیما یوشیج

تاريخ : ۱۳۸٩/۱٠/٧ | ٧:٥٦ ‎ب.ظ | نویسنده : احمد مسلمی | نظرات ()